December

 

Net zoals je overal zwangere vrouwen ziet als je zelf zwanger bent, gebeurt dit nu ook met P. De man voor ons bij het tankstation slaagt er maar net in de benzineslang in zijn tank te steken. Een vrouw met een veelkleurige muts op en een mandje met een fles champagne in haar armen staat bij de kassa met de volgorde der dingen te schutteren. Zelf laat ik al sinds een maand de bakkersvrouw het kleingeld voor een baguette uit m’n portemonnee halen, zo ook bij de slager. Pinnen mag daar vanaf 5 euro. Zo nu en dan verzamel ik kleingeld en doe de muntjes in zakjes van 1 euro. Ik heb de winkeliers verteld waarom. Ik heb er geen moeite mee ‘vreemden’ te melden dat ik een aandoening heb, maar in de wereld waarin ik werk houd ik het nog even onder de pet. Dat kan makkelijk want ik werk uitsluitend online, al jaren, dus ik zie mensen hoogstens wel eens op een zoommeeting. Maar privé kan dit gebeuren: ‘we hebben je maar niet uitgenodigd, het was waarschijnlijk een beetje te druk voor je’. Aannames mensen, aannames, ik bepaal dat zelf wel! En daarom houd ik m’n mond. Uiteindelijk zal het wel bekend worden, ik maak me geen illusies over iets geheim willen houden.

Het is lekker bijtend koud, de zon schittert. De sneeuw is alweer aan het wegvriezen. Ik heb net een stuk met de honden gelopen en voorzichtiger gedaan dan anders, het was glibberig. Vanavond gaan we racletten met onze lerares Frans en haar man. Zij is bipolair, hij is een licht autistische computernerd met een overactieve zoon waarmee je niet op visite kunt gaan. Zij hebben levenslang, bedenk ik me terwijl ik de visschotel opschep.

Terug in Nederland voor feestdagen en bezoek aan de neuroloog. Na een half jaar niet echt gewend kunnen raken aan het wispelturige lichaam heb ik besloten in het nieuwe jaar aan de medicijnen te beginnen. Dit wordt dus mijn laatste medicijnvrije kerst. Een mijlpaal, toch?

‘Sexy, mam’, zegt mijn dochter. We staan in de Hema bij de lingerie. Wat ik zoek is een stel stevige onderbroeken die ik in één keer tegelijk met m’n broek of panty kan uittrekken. Taillehoog, zonder strak elastiek. Valt nog niet mee, ik probeer eerst maar eens een setje van twee zwarte. Kleding is tegenwoordig een noodzakelijk kwaad. De meeste broeken hebben een taille van elastiek, truien moeten niet te lang zijn, vesten zijn makkelijker. Een fleecevest over een t-shirt is lastig uit te krijgen. Een panty aantrekken lukt nog net maar daar gaan we geen gewoonte meer van maken. Dingen met knoopjes laat ik hangen, een slobbervest met drie grote knopen mag wel met me mee. Uiteindelijk zie ik er tijdens de feestdagen best feestelijk uit in een glitterjurk van jongste dochter. Jammer dat ik daags na kerst getroffen werd door hoge koorts en een navenant beroerde conditie. Nu is het weer beter en is het moment aangebroken: ik ga aan de Madopar. Ben erg nieuwsgierig hoe me dat gaat bevallen.

In de Volkskrant lees ik de interessante ingezonden brief ‘Eindig’ van Onno Schweers uit Hoorn: ‘Ik ben 74 jaar en heb de ziekte van ‘ouder worden’, een chronische ziekte waar je uiteindelijk dood aan gaat en waarvoor (nog) geen medicijn is uitgevonden’.

Hij schrijft dit naar aanleiding van het interview met Bart Meijman van Dappere Dokters uit dezelfde krant. Lezenswaardige artikelen, allebei. In de nabije toekomst zal het levenseinde een steeds minder moeilijk onderwerp (moeten) worden. Ik heb ook al een verkennend gesprek met huisarts, man en kinderen gevoerd. Dat verliep soepel.

Sinds gisteren aan de Madopar. Ik kan de naam van dat spul nog niet onthouden en ik merk er ook nog niks van. We gaan het zien!