Grasmaaien in november

 

Kennelijk moet je de dag niet prijzen voordat de avond valt, want de laatste week ben ik echt vaak heel moe geweest. Dat is een sensatie die ik eerder nauwelijks kende, behalve na een te verre wandeling of de zeer sporadisch voorkomende zware lichamelijke inspanning. Ik heb zelfs twee keer een uurtje op bed gelegen, ’s middags. Nu ben ik b.v. eigenlijk te moe en doet mijn rug te zeer om te typen. Ik ben ook de hele ochtend in de weer geweest met mijn werkstuk voor de expositie, ben er niet 100% tevreden over maar het moet maar, zo. Ik heb een hele scheepskoffer vol met lapjes en kantjes en bandjes, daar moet ik nog van alles van maken.

D. isoleert de slaapkamer en schildert de nieuwe gipswanden donkergroen, een prachtige klassieke kleur uit de Libéron serie. Dan moeten er natuurlijk ook nieuwe gordijnen en dekbedovertrekken, misschien zelfs wel nieuwe bedden. We hebben het over matrassen en prompt krijg ik op FB reclame voor matrassen te zien. Ik heb al gemerkt dat zachte matrassen niet lekker liggen, zeker in combinatie met een zware sprei. ik voel me als worstje in een broodje. We gaan op zoek.

Op 8 november nog maar weer eens gras gemaaid met onze trouwe Honda motormaaier. Goede bewegingsoefening, de automatische aandrijving is al twee jaar stuk. Ik maai zo’n 300 m2 en moet dan wel even zitten. Daarna nog een wandeling met de honden, maar die nemen het voortouw zelf wel en de jongste loopt twee keer mijn afstand. Thuis brandt de kachel. Wat heb ik toch een heerlijk huis en wat hoop ik dat we hier nog lang kunnen blijven wonen, tussen de onbespoten akkers van b®oer. Wrang, dat we hier al vier jaar wonen en dat het niet heeft mogen baten.

Vooralsnog denk ik dat ik mijn leven niet laat bepalen door P. maar sinds ik weet dat hij er is, is het leven wel iets minder vanzelfsprekend geworden. Aan de andere kant is oud worden toch een proces van in ieder geval fysieke achteruitgang. Daar doe je weinig aan. Ik heb in elk geval weinig aan mijn levensstijl veranderd. Ik doe wat ik de laatste jaren altijd al deed, ik had zelf niet het idee dat ik zo verkeerd bezig was en toch vond P. het nodig zich in mij te nestelen. Er staat een hometrainer op mijn kamer en ik heb Netflix op m’n telefoon, dus echt, ik ga fietsen en zingen, als de slaapkamerverbouwing achter de rug is. En ik ga al naar Tai Chi, bewegen voor luilakken, maar toch een heel ontspannen gevoel na een uurtje gebarentaal. Ik meld mijn dochters dat ik als ik weer in NL ben een aantal yogalessen voor Ppatiënten ga volgen. Echt wel een verdienmodel, dat P! Ik overweeg een cursus miniaturen maken voor Ppatiënten 😊. Of kledingadviezen. Daarover de volgende keer meer.