15-9-2024
Merkwaardig is dat ik dagelijks nadenk over het opschrijven
van een aantal zaken die mij bezighouden en het nooit doe. Ik heb gemerkt dat
ik schriftelijk formuleren moeilijk vind, ik lees soms een zin en denk dan: wat
stáát daar nou eigenlijk? Maar goed, ik waag toch een poging.
In augustus heb ik vijf geweldige dagen met C. doorgebracht
in Oxford en omgeving. Het was ook voor het eerst dat ik ‘bewust’ gebruik
maakte van mijn status als P-patiënt, maar dat kwam vooral ook door haar: toen
we lang in een rij moesten wachten mochten wij door en later was er ook een
zitplaats bestemd voor gehandicapten en stuurde ze me naar het invalidentoilet.
Nu zie je natuurlijk niks aan mij, maar ik keek er dan wel vooral extra
zorgelijk bij.
Het vele lopen dat je door zo’n stad en een dag later in en
om Blenheim Palace was me zo nu en dan wel iets tè (en daar gingen we met een
opgetrommeld golfkarretje naar de uitgang Woodstock) maar zo nu en dan even
rusten hielp me toch weer vooruit. Alle dagen zo rond de 9 km gelopen.
Stilstaan en hangen is veel vermoeiender dan stevig doorstappen.
De ene dag niets, de volgende dag vele keren, het
toiletbezoek in dit soort situaties is echt wel een dingetje. Ik zorg ervoor
dat ik weet waar de wc’s zijn en heb ook altijd wc papier bij me voor een stop
in de vrije natuur. Maar storend is het wel. Overigens had ik deze prozaïsche
gang van zaken wel aan C. verteld, daar moeten we niet moeilijk over doen.
Gebeurt toch al veel te veel, P-Patiënten die piepen dat ‘men niet weet hoe het
voelt’ en ik denk dan: heb je het wel goed uitgelegd? Maar dit terzijde.
Aan het eind van de middag op de voorlaatste dag namen we de
bus uit Chipping Norton terug naar Oxford, we hadden ter plaatse in een
gezellige pub een drankje gedaan, C. een pint lauw bier en ik een gin-tonic,
heerlijk drankje dat ik alleen maar drink als ik in Engeland ben, dus dat was
járen geleden. Om onbekende redenen nam de bus een geheel alternatieve route
door het glooiende landschap van de Cotswolds. The golden hour, wij
voorin boven in de dubbeldekker, C. knapte bijna uit elkaar van blijdschap om zoveel
moois. Het kon ons niet lang genoeg duren en het duurde gelukkig wel bijna een
uur. Geweldig.
We waren best wel een tijdje bezig met reizen (we gingen met
de Eurostar en in Engeland lokale diensten), maar ook dat is onderdeel van zo’n
reis. Je voelt je best verwend als er een ‘lichte maaltijd’ geserveerd wordt en
je daarbij ook zo’n schattig flesje wijn mag nuttigen, wel twee, als je dat zou
willen.
De dagen erna hoefde ik niet ‘bij te komen’, ik denk dat ik
leefde op adrenaline. We gingen zondag alweer terug naar La Noblet en dat is
altijd weer even wennen na de drukte van Nederland. De frambozen hadden er zin
in en ik plukte iedere dag driekwart yoghurt emmertje, tot de groei dankzij een
ijzige koude deken die over ons heen gelegd werd stagneerde. Vandaag, zondag 15
september, was een vreemde dag: glashelder, doodstil, geen wind. In het
zonlicht al gauw warm, daarbuiten 9 graden. Bijzonder. We gingen wandelen langs
bospaden en kleine weggetjes, in onze regio is het nooit echt vervelend om
langs de weg te wandelen, er rijdt toch bijna geen verkeer, zeker niet op
zondagmiddag. Dan eet men, en drinkt men er bij. Nu de elektrische kachel aan,
straks weer tijd voor de houtkachel.
Ik heb wat geëxperimenteerd met de medicatie maar dat beviel
niet zo, ik doe neem de capsules Levodopa/Benserazide 50/12,5 om 8, 12 en 18
uur in (half uur voor het eten) en dat gaat goed. Soms een beetje puzzelen want
de Fransen eten hartstikke laat en dan neem ik
rond een uur of zeven alvast wat te eten.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten